Πηνελόπη

Kι αφού αφιλόξενες θάλασσες πέρασα
Και φιλόξενους τόπους
Να με κάνουν μονάρχη τους πρόθυμους
Κι αφού στη μικρή μου πατρίδα γονάτισα

Στου μαρμάρου τη θέα εδάκρυσα
Στο κοινό θλιβερά υποκλίθηκα

Σε περίοπτο θρόνο θα στέκω
Στην Ιθάκη των απόντων ονείρων
Για κανέναν την ψυχή θα ξηλώνω
Για κανέναν την καρδιά θα κεντώ στο σκοτάδι...

Και ας είμαι απλά η Πηνελόπη σου
Με τα μάτια στεγνά να ζητώ τη σκιά σου στο πέλαγος
Σε γυμνό θρόνο ακουμπισμένη
Στην καρδιά της Ιθάκης σου

Αραχνούφαντο πέπλο θα υφαίνω
Παραπλανώντας τις ώρες μακριά σου
Κι ας το λιώνουν τα χρόνια οργισμένα
Που το ταξίδι αγάπησες
Κι εχάθης....

Δεν αποσύρθηκα σας λέω...

Έχω πολύ καιρό να μπώ σ' αυτήν εδώ τη γωνιά μου...
Κύριος υπαίτιος ένα μπλέξιμο με τις τηλεφωνικές γραμμές μου, εξαιτίας του οποίου αναγκάζομαι να καταφεύγω σε ίντερνετ καφέ για να παίρνω την αλληλογραφία μου... Έτσι, οι όποιες ποιητικές απόπειρες μένουν κλεισμένες στα αρχεία του υπολογιστή μου... Βέβαια, η αλήθεια είναι, ότι διανύω μια περίοδο εσωστρέφειας, του ΄ποιητικού΄μου λόγου.

Αυτά, σε συνδυασμό με τις ατέλειωτες ώρες δουλειάς, που γίνεται όλο και πιο απαιτητική, όλο και πιο χρονοβόρα, έχουν αποκλείσει σχεδόν την χαλάρωσή μου μέσα από αυτή τη σελίδα... Γιατί μεταξύ μας, αυτή εδώ η γωνιά, και το λέω περισσότερο απολογητικά και με καθόλου σνόμπ διάθεση, δεν δημιουργήθηκε για να προσελκύσει επισκέπτες, δεν ξέρω και αν περνάει κανείς πια από εδώ, αλλά σαν προσπάθεια ΄έκθεσής μου΄ ενώπιον της αλήθειας μου, για να εκτονώσει κάποιες ΄εκρήξεις΄ μου, μέσα από το διαδικτυακό μοίρασμά τους μαζί σας και δευτερευόντως για να επικοινωνήσω με άλλους....

Δεν ξέρω πότε θα είμαι έτοιμη να ξανανεβάσω ποιήματά μου....
Θα συνεχίσω όμως.... εν καιρώ (γιατί μου ακούγεται σαν απειλή?)

Καλές διακοπές σε όλους
Να προσέχετε τους εαυτούς σας